Publicidad:
La Coctelera

Sink or swim!

Hundirse o nadar: una vez te lanzas no queda otra

Categoría: Música y cine

24 Marzo 2007

Mi primera vez

Gaur gauean nire lehenengo jatorrizko bertsioan filmea (euskaraz, noski) ikusiko dut (eta nire senarrak agian ere bai, baina hark EGA badu eta ez du ezertaz kezkatu behar ).

Pelikula oso izen bitxia dauka: Eutsi! Ikusiko dut ea azpitituluak begiratu gabe eutsi ahalko dudan. Itxura ona dauka. Hasierako trailerra ikusi dut bi aldiz ondo ulertzeko, oso azkar hitz egiten dutelako baina behintzat zerbait ulertu ahal izango dut, ezta?

Beno, bagoaz krispetak hartzera. Beranduago zer moduz zegoen kontatuko dizuet.

Euskara (edo beste hizkuntza) ikasten ari diren denoi:Goza ezazue eta EUTSI!!!

Esta noche veré mi primera peli en versión original (en euskera, claro) y mi chico quizás también, pero él ya tiene el EGA y no se tiene que preocupar de nada.

La peli en cuestión tiene un título curioso: Eutsi! (¡Resiste!). Ya veré si podré aguantar sin mirar los subtítulos. Tiene buena pinta. De primeras, he visto el trailer dos veces para enterarme bien porque hablan muy rápido pero al menos de algo me pisparé, digo yo.

Bueno, vamos a pillar las palomitas y luego os contaré qué tal.

A todos los que estéis estudiando euskera (o cualquier otro idioma): DISFRUTAD Y RESISTID

servido por sinkorswim sin comentarios compártelo

13 Marzo 2007

A minute´s wait!

¿Un minuto? mejor dicho, una hora de retraso en plena hora punta. A los que hayais visto la peli de John Ford, este incidente que tuvo lugar ayer aquí os recordará un poco a A Minute´s Wait, la segunda historia que aparece en La salida de la luna (The Rising of the Moon).

Una peli altamente recomendable, puesto que se sustenta tan sólo en la maestría y expresividad de sus actores, su director y por suspuesto la falta de añadidos y efectos especiales. Puro cine sin aditivos, del de toda la vida, que entretiene y te deja con un muy buen sabor de boca.

Y volviendo a lo sucedido en las vías, digo yo que ya le podían haber perdonado la vida, ¿no? La solución en este caso me parece verdaderamente una animalada.

servido por sinkorswim sin comentarios compártelo

14 Febrero 2007

Escamada

Hoy ha sido la segunda. Supongo y espero que no habrá tercera porque como bien dice el proverbio árabe: "La primera vez que me engañes, será culpa tuya; la segunda vez, la culpa será mía". La
borde
de la remesa de nuevos compañeros que se han sumado a nuestra clase del euskaltegi ha vuelto a atacar. La primera vez nos echó la bronca a otra chica y a mí por intentar ayudarla a comprender lo que explicaba la profe.

He de confesar que desde tan grato acontecimiento no he vuelto a abrir la boca durante una explicación, ni para asentir que comprendo, no sea que me vuelva a abroncar. Y es que para algunos hijos de euskaldun zaharras (vascoparlantes de varias generaciones) supongo que debe ser odioso que una recién llegada de Madrid les quiera echar una mano con...¡SU gramática, por Dios!

La de hoy paso de contarla porque no merece la pena. Sólo diré que el profe de conversación se ha mosqueado y muy finamente la ha puesto en su sitio. Dado que la individua viene un día sí y cuatro no, apuesto lo que querais a que no aparece por clase en una temporadita. Es lo mas parecido a algunos alumnos con graves problemas de conducta que he visto, la diferencia es que a esta chica la adolescencia se le pasó hace tiempo.

En fin, que algo escamada con el asunto he llegado a casa, tampoco mucho, sólo un poquito, pero luego me he quedado estatua de sal viendo las noticias, con la indiferencia de
algunos
:

El presidente del PP, Mariano Rajoy, preguntado por el caso de los policías españoles enviados a Guantánamo, respondió: "Lo desconozco absolutamente. Yo estoy en otras cosas. No estoy ni en Felipe V ni en los suevos ni en lo que pasó en España hace muchos años". Rajoy mezcló este asunto con la memoria histórica para concluir: "En vez de hablar de memoria histórica, yo quiero lanzar un mensaje de futuro. Quiero dedicarme a acometer reformas estructurales y llevar a cabo una política exterior propia de un país civilizado, en vez de seguir hablando de fosas. Oiga, por favor, que éste es un país civilizado, coño.

¡SU país, por Dios!

Así que para des-escamarme me he puesto a limpiar estas
fabulosas sardinas que me ha traído mi suegro de la lonja. No me he podido resistir a tirarles una foto, tan brillantes y plateadas como estaban:

Y mientras alguna que otra escama caía con el chorro de agua, viendo lo hermosas que eran me he acordado de una receta (empanada de sardinas) que ví preparar una vez a José Andrés en la tele y que me recordó a una película que ví no hace mucho: El baile de agosto con Meryl Streep. Los que la hayan visto sabrán por qué (tranquilos, yo sí les he quitado cabeza, tripas, barbas y espinas). Los que no, os la recomiendo. Es un drama irlandés con el encanto que suelen tener los dramas irlandeses, ya sabeis. Nunca acaban bien.

servido por sinkorswim 1 comentario compártelo

17 Diciembre 2006

Oh Happy Day

Desde que estuve viviendo en Nueva York (de lo que ahora hace algo mas de seis años) y conviví con la comunidad afroamericana del Bronx (era profe visitante de español), me empezó a gustar lo del jazz y el gospel.

Supongo que a la mayoría de los que hayais estado alguna vez en esa gran metrópoli que es Nueva York os sonarán los coros de gospel de la iglesias baptistas de Harlem. Todos los domingos por la mañana Lenox Avenue se llena de autocares repletos de turistas que acuden a ver y a escuchar. Para el que no lo haya visto nunca: no sabéis lo que os perdéis. De verdad que merece la pena, aunque personalmente os aconsejaría abandonar el bus turístico y que os mezclaseis un poco con la gente, que no muerde. Como es natural, tras una larga y dolorosa historia de discriminación racial, no es que le tengan un inmenso cariño y confianza a cualquier rostro pálido que asome por ahí, pero lo de los turistas parapetados dentro del autobús no ayuda precisamente a eliminar ciertas barreras y prejuicios.

En fín, pues a lo que iba, que ayer fui con mi chico y mis mejores amigos de aquí a un concierto de gospel en el Kursaal, en Ñoñosti. Actuaba el London Community Gospel Choir. Francamente impresionante y altamente recomendable. El auditorio estaba lleno y el público, habitualmente bastante tímido, se arrancó a dar palmas y hasta a acompañar aunque fuese en un inglés macarrónico algunos clásicos como When the Saints Go Marching In, Oh Happy Day o Down by the Riverside. ¡Buen rollito a raudales, brothers and sisters!!!

Tags: musica

servido por sinkorswim 1 comentario compártelo

14 Diciembre 2006

Cine con mayúsculas

Ya era hora de que a este gran maestro se le otorgase el Oscar honorífico a toda una carrera (1961-2006) dedicada al cine (mas de 300 bandas sonoras) y a la música. Muchas de sus obras han pasado ya a formar parte de la memoria colectiva, como clásicos que son. Ahora sólo cabe esperar que este premio no tenga la misma fama de gafe que el Premio Donosti, y que Ennio Morricone nos siga deleitando por muchos años.

Tags: musica

servido por sinkorswim sin comentarios compártelo

8 Diciembre 2006

Lluvia y Norah Jones

Hoy hace el día perfecto para quedarse en casa y disfrutar de una buena peli, una taza de té bien calentita y de canciones como éstas, de mi recientemente descubierta Norah Jones:
Don´t Know Why, Sunrise, The Long Day Is Over...

Tags: musica

servido por sinkorswim sin comentarios compártelo


Sobre mí

Hola mundo! Soy una profe de inglés recién llegada a Euskadi. Aparte de esta aficción friki por comerme el tarro aprendiendo euskera, me encanta viajar, andar en la cocina (soy algo gourmet, sí), escribir, escuchar buena música y disfrutar de una agradable conversación con los amigos cuando hay tiempo.



Fotos

sinkorswim todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera